donderdag 4 februari 2016

De kunst van vriezen en dooien


Deze winter vergat ik een glazen vaasje binnen te halen voor het begon te vriezen. Dat soort dingen gebeuren wel vaker, moet ik eerlijk bekennen. In dit soort gevallen bestaat er naast het deeltje luiheid ook een aanzienlijk deel nieuwsgierigheid. Nieuwsgierigheid naar wat je gaat zien als je de dingen gewoon laat gebeuren, aan de elementen overlaat. Het is natuurlijk jammer voor het vaasje in dit geval, maar het bleef buiten staan omdat er zich al van alles in het vaasje aan het afspelen was. 

Het begon met een los takje dat ik in de tuin vond, afgebroken, gesnoeid, ik weet het niet meer. Ik weet zelfs niet meer van welke plant het takje afkomstig was. Maar ik weet wel dat ik er nog een tijdje naar wilde blijven kijken hoe het zich zou ontwikkelen. En daar kwam het glazen vaasje van pas, want zo kon ik mooi alles boven én onder water in de gaten houden. 

Afgelopen herfst breide de bovenkant van het takje er een einde aan, maar onder water ging het leven verder. Er groeiden ineens prachtige, heldergroene blaadjes onderaan het takje, waartussen zich - als glazen kerstballetjes - een paar luchtbelletjes vormden.
Het werd kouder en kouder en had ik vele, vele andere dingen aan mijn hoofd. Het vaasje stond nog steeds - half vergeten - op een plank in de tuin. Ik zeg half vergeten, omdat er iedere ochtend even door mijn hoofd ging: vergeet niet om op tijd het vaasje en takje veilig te stellen. 

Maar op een ochtend was het te laat. Het water in het vaasje was bevroren en had zich een weg naar buiten willen werken door de zijkanten van het vaasje van de bodem af te drukken. Zonde! was de eerste gedachte, totdat ik zag wat er onder het glas te bewonderen viel. Na het oplichten van het glazen stolpje kwam er een prachtige mini-ijswereld tevoorschijn, vol luchtbelletjes, met in het midden een heldergroen plantje. Het deed me denken aan een verstilde versie van zo'n doorzichtige bol met wintertafereel, waarin je het met één keer schudden kan laten sneeuwen.

En weer kon ik het vaasje niet opruimen. Het was gewoon te mooi en ik was weer nieuwsgierig naar wat er nu verder - na het smelten van het ijs - zou gebeuren.
En ziedaar, nadat de laatste druppels smeltwater waren opgedroogd, stond daar een prachtig, zo mogelijk nog groener bonzai-boom-achtig plantje op de bodem van het vaasje!
Mijn volgende experiment vindt nu binnen plaats, en het takje staat nu weer in water, in een vaasje voor het raam. 

Ik weet nog steeds niet wat voor plantje het is en wie het me kan vertellen is welkom. Maar eigenlijk maakt het me ook niet zo heel veel uit, want dit is een observatie- en beleef-experiment. Ik kan daarvan genieten. En voor mij voelt het ook symbolisch. Als je misschien nog niet precies weet wie of wat je bent, wat je wilt doen en hoe je dat kunt gaan doen, dan is het prima om dat onbekende of onduidelijke nog een tijdje in de vriezer te laten liggen, zodat je het op een later moment nog weer eens kunt ontdooien. Doordat je iets op een ander moment in je leven opnieuw bekijkt en ervaart, kan het zomaar ineens heel anders aanvoelen en kan je zicht erop verhelderen. En misschien moet er soms eerst iets anders stukgaan, voordat hetgeen dat van belang is opnieuw je aandacht kan trekken ;)


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen